و باز هم اس ام اس های شب یلدایی

و باز هم گل گفتن و گل شنوفتن

و باز هم یک خانواده دور هم

فقط خواستم بگم امسال هم مثل پارسال و پیارسال گذشت چه خوب چه بد

اما امیدوارم شادی هاتون بلند باشه مثل شب یلدا و کوتاه باشه غم هاتون مثل روز یلدا

وقتی رفتم وبلاگ کافی شاپ مردان مرده که نویسندش فراز سالکه و از دوستای صمیمی و یکی از گاوصندوق اسرار من به حساب میاد

یه داستان نوشته که آدم می خواد ماه ها یا سالها زار زار گریه کنه

می دونین ما آدم ها داریم به روزمره بودن عادت می کنیم من خودم یادمه که می گفتم همیشه می خوام یه آدم متفاوت باشم می خوام یه چیز دیگه باشیم

اما وقتی بزرگ می شی مشکلات بهت از هر طرف هجوم میارن

منم الان مثل بچگی های پسره داستان فراز بد جوری با چکش کوبیدم رو انگشتم دردشم خیلی زیاد شده و طاقتم رو بریده حیف که نه مادری تو خونه هست نه دوستی دارم که باهاش حرف بزنم و دلداریم بده و نه تلفنی داریم که به اطلاعات لطفاً ش زنگ بزنم

الان فقط دوست دارم توی یه دنیای دیگه باشم و اونجا آواز بخونم اما وقت سفر به اون دنیا برا من نرسیده

مشکل اینجاست که این چکش رو خودم دونسته به انگشتم کوبیدم و فکر هم نمی کنم که دیگه انگشتم قابل استفاده باشه می دونم که از انگشتای دیگم می تونم استفاده کنم اما هیچ کدوم مثل این انگشتم نمیشه از درد انگشتم بگذرم درد احساس گناهی که در مورد خودم مرتکب شدم و همه هم منو تنها عامل ضربه ی وارده به انگشتم می دونم و این قضاوت هم کاملاً درسته بیچاره دلم که به همراه انگشتم شکست و خورد شد و من الان هم بدون دل موندم و هم بدون انگشت

 و جهان زیبا نبود                   

                                            مثل یه رویا نبود

                   و تمام عاشقان

                                       مرده ی هجران نبود

                   و برای یک نفس

                                         این جهان رها نبود

                   و دقایق ها گذشت

                                          عقربه ساکن نبود

                   و خوشی ها رد شدند

                                        حسرت غم ها نبود

                   و نوای خوش شعر

                                         با قلم سازش نبود

                   و وصال در این سرا

                                           آشنا با کس نبود

                   و نهایت آدمی

                                       با کسی صادق نبود

حالا دوسات هر کی زخم داره بیاد به کلبه کنار ما و یه چایی بخوره و با ما بره تو حس، شعر و شاعری کیلو چنده

یا حق دوستان

                            ... و عشق

عشق من نه بچه بازی بلکه عشقی پاک بود

نه هوا بود و هوس بلکه جهانی صاف بود

قلب من آینه ی عشق و صفا بود و وفا

دل درون آتش عشقت خلیل الله بود

عشق تو گرچه دلم سوزاند لیکن بی وفا

هر چه دل بی سر پناهی بودنش آزاد بود

من سکوت لب به نجوای دگر را نا دهم

این سکوت لب همی درمان این بی یار بود

من نمی خواهم ز تو درمان این بیمار دل

آتش عشق تو در دل عادت و تیمار بود

من گزیدم خامشی در این سرای پر صدا

گوش دل از هرچه فریاد و فغان در زار بود

شب درون خواب می آیی مرا ای سحر نام

کاش اکنون این دو چشمانم درون خواب بود

نیست حزن من نبودن در کنارت ناز یار

درد من از ثقل چشمان پر ایجاز بود

از برای عشق تو اینگونه بودن نیست باک

گشتن عشقم فراموشت دلم را باک بود

هرچه می خواهد دلت با من بگو فریاد کن

این دلم با حرف شیرینت مرا فرهاد بود

کوه غم با تیشه ی عشقت مرا همراه بود

آخرین خانه مرا این بیستون دیوار بود

من غم و غصه رو به اندازه ی شادی دوست دارم چون مکمل هم ان

ما باید یاد بگیریم که همه چیز رو دوست داشته باشیم حتی کلاغ سیاه رو

زشت را دوست بدار چون زیبا را همه دوست دارند

خواستیم دنیایی از نور برای دل خود بسازیم در حالی که نمی دانستیم دنیای ما نورانیست و این ما بودیم که چشمانمان نور نداشت

خواستم و شد

نور به درون دل ما تابید و دنیای ما نیز نورانی شد مثل همه ی هستی

و باری دیگر انسان دریافت که می تواند با خیال به همه ی دنیا حکومت کند

شمس عشق

آن زمان که دستهای گرم تو دستان من را لمس کرد

دوستت می دارم لبهای تو این خسته دل را لمس کرد

بوسه ی چشم خمار تو ز این مجنونِ دل

طاقت دل را ببرد و جان و دل تسلیم کرد

عاشق لبخند لبهای تو بود عاشق ترین

هر زمان خنده ز این لب رفت٬ آن دل ریش کرد

با منِ عاشق بخوان آواز این شوریدگی

آتش عشق تو روی سرخ دل را زرد کرد

خسته جان بودم در این دنیای تاریک و سیاه

آن زمان که شمس عشقت سرزمینم نور کرد

                                                 گوله. کاغذِ کاهی

                دوتا بیت عاشقونه روی یک کاغد کاهی

                یه دونه تنگ شکسته کناره یه مرده ماهی

                یه دونه صندلی چوبی یه دونه میز فلزی

                یه دونه شیشه ی مشروب یه دونه ماتیک زرشکی

                یه دونه اسلحه رو میز یه گولوله تو خشابش

                یه دونه انگشت مشکوک داره تردید تو فشارش

                دوتا قطره خون چکیده روی یک پاکت نامه

                حرفای عاشقی گفته ولیکن نامه بی نامه

                یه دونه زخم روی یک دست که شده باندپیچی بی چسب

                یه دونه قاب شکسته که مونده بدونه هیچ عکس

                عکسه مال یه عروسه که داره دوماد می بوسه

                شبیه یه دونه روحن که شدن تویه دو پوسته

               اشکهای سربی رو گونه لرزش دست دیونه

                داره تردید که می تونه بی نفس بی کس بمونه

                ناگهان صدای شلیک میکشه سکوت مرده

                دست مشکوک رو زمینه انگاری جوونه مرده

                                    گذر

هوای سرد درونم رخنه کرده

رگ جوشان قلبم لخته کرده

سیاهی در درون چشم مرده

دو چشمانم به سان جوی گشته 

تنم عریان، لبم بی حرف مانده

دو دستانم بدون یار گشته 

لب تشنه به آب عشق مانده

مرا دیگر غم حجرت بکشته

غم از در، از دیوار این دل

از این پایین به بالا راه رفته

چه سود از این همه حرافی من

که چشمانش از این چشمم برفته

دگر پرواز باید کرد ای دل

که در دنیا زمین از دست برفته

بکن پرواز، پروازی دل انگیز

بکن شادم که رنگ عشق رفته

مرا چون بال بگشودم ببینید

پر و بالم از این عشقت شکسته

ولی پرواز کردن رام می کرد

دل بیمار را، از دست رفته